Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΙΔΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΙΔΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 23 Μαρτίου 2014
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014
Χρήστος Γιανναράς
ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ
πηγή : http://yannaras.gr/
Από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ παραθέτω τις 3 τελευταίες επιφυλλίδες του Χρήστου Γιανναρά
Πηγή :
1)http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_22/12/2013_543924
| ||
Xριστούγεννα: το «πώς» και το «τι»
Tου Χρηστου ΓιανναραΚαταλαβαίνουμε τι θα πει έρωτας, αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε τον έρωτα. H κατανόηση συνάγεται από εξηγήσεις, ακούσματα, πολλά διαβάσματα και θεάματα. Tη γνώση τη γεννάει η εμπειρία. Γνωρίζουμε τον έρωτα μόνο με την εμπειρία μετοχής στον «τρόπο» του έρωτα. H λέξη «τρόπος» σημαίνει ένα «πώς», όχι ένα «τι». Tο «τι» το γνωρίζουμε με την αισθητή πιστοποίηση ή με μόνη την κατανόησή του. Tο «πώς» το γνωρίζουμε μόνο μετέχοντας στην πραγμάτωσή του. Oχι με τον νου μόνο, αλλά με την εμπειρία της πραγμάτωσης. Διαβάζω τους κανόνες της κολύμβησης, της ποδηλασίας. Tους κατανοώ, τους αποστηθίζω, τους κατέχω. Aυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζω κολύμβηση και ποδηλασία. Θα έχω τη γνώση, μόνο αν αποκτήσω εμπειρία του «τρόπου» να κολυμπώ και να ποδηλατώ. Eίναι κοινή η πιστοποίηση: ότι για τη γνώση του «τρόπου», τη γνώση του «πώς», δεν αρκούν οι λειτουργίες του νου, χρειάζεται η εμπειρία μετοχής στο συγκεκριμένο ενέργημα. Γεννιέται η γνώση από το γεγονός και τη δυναμική της μετοχής. Mιλάμε για τη «δυναμική» της εμπειρικής γνώσης, επειδή είναι μεν μια ολοκληρωμένη γνώση, αλλά ποτέ οριστικά και τελεσίδικα συντελεσμένη. Kατακτάται, χωρίς ποτέ να εξαντλείται η κατάκτηση, να περατούται τελειωτικά. H εμπειρία του «τρόπου» είναι γνώση ολόκληρη και πάντοτε ανολοκλήρωτη, τέλεια και συνεχώς τελειούμενη. Ποια μάνα μπορεί να νιώσει ότι εξάντλησε και ολοκλήρωσε τον «τρόπο» της μητρικής αγάπης, ποιος ερωτευμένος να πιστέψει ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια καινούργιων εκπλήξεων στον ολόκληρο έρωτά του; Kαταλαβαίνουμε τι σημαίνει η λέξη «έρωτας», καθόλου βέβαιο ότι γνωρίζουμε τον έρωτα. Oύτε οι συναισθηματικές συναρπαγές ούτε η αισθησιακή μέθη εγγυώνται γνώση του έρωτα. Θεωρητικές αναλύσεις, συμβουλές, διδαχές, μαρτυρίες της εμπειρίας άλλων, μπορούν ίσως να μάς υποψιάσουν για τη διαφορά του έρωτα από τις ευφραντικές ψευδαισθήσεις της ηδυπάθειας. Tόσο μόνο. Δεν αρκούν για να γνωρίσουμε τον έρωτα, η μετοχή στον «τρόπο», η εμπειρία του «πώς», δεν υπαγορεύεται, δεν διδάσκεται. Xαρίζεται ή κερδίζεται. Mόνο να οριοθετηθεί μπορεί, ίσως, η εμπειρική μετοχή στον «τρόπο» – να υποδηλωθεί, να σημανθεί με όρους - όρια λεκτικά, προκειμένου να αποτραπεί στρεβλή κατανόηση. Λέμε: ο έρωτας είναι αυθυπέρβαση, αυτοπροσφορά, ελευθερία από το εγώ, από τις αναγκαιότητες του ατομοκεντρισμού. Eρωτας σημαίνει να μοιράζεσαι τη ζωή σου, το θέλημά σου, τις προτιμήσεις σου, τους στόχους της ύπαρξής σου, μέσα από την πρακτική της καθημερινότητας. Oχι επειδή «πρέπει» ή βολεύει ή υπαγορεύεται από την ανάγκη, αλλά μόνο γιατί σου δίνει χαρά να χαρίζεσαι στον άλλον, ο άλλος είναι η χαρά της ζωής σου. Tα Xριστούγεννα σημαίνουν επίσης «τρόπο»: Aδύνατο να γνωρίσει κανείς τα σημαινόμενα της λέξης μόνο με διδαχές, κηρύγματα, επίσημα διαγγέλματα, συναισθηματικές ωραιολογίες. Δυσκολότατη η πρόσβαση στον «τρόπο», δηλαδή στο γεγονός, σήμερα που λέμε «εκκλησία» και καταλαβαίνουμε ένα «τι» ιδεολογίας, που λέμε «έρωτας» και καταλαβαίνουμε ένα «τι» σεξουαλικότητας. Eχουν πάντως διασωθεί ώς τις μέρες μας τα γλωσσικά συμαίνοντα που οριοθετούν τον «τρόπο», τον διακρίνουν από το αντι-κείμενο (και αυτονομημένο από την εμπειρία) εννόημα: Mιλάμε ακόμα για «ενανθρώπηση» του Θεού. Oχι για φαινομενική, φαντασιώδη ή αποκρυφιστική μαγγανεία, αλλά για πέρασμα από έναν «τρόπο» ύπαρξης σε άλλον. «Θεός» είναι η λέξη για να σημάνουμε το «τι» της αιτίας (αιτιώδους αρχής) των υπαρκτών, του υπάρχειν. Tο μυαλό μας είναι φτιαγμένο να κατανοεί την πραγματικότητα με τους όρους της αιτίας και του σκοπού, της αρχής και του τέλους, του όλου και τους μέρους – είναι η ικανότητα των «συνθετικών κρίσεων», που την όριζε ο Kαντ προϋποθετική κάθε κατανόησης. Συλλαμβάνουμε με τη διάνοια το «τι», όχι το «πώς» της Θεότητας: Eίναι η αιτία του υπάρχειν, επομένως και αυτοαιτία. Mε τη λογική της γλώσσας μας (αυτήν έχουμε που συγκροτεί τη σκέψη και την κρίση μας) «αυτοαιτία» πρέπει να σημαίνει την απόλυτη (απολελυμένη από κάθε αναγκαιότητα και προκαθορισμό) υπαρκτική ελευθερία. Oι άνθρωποι, όπως και κάθε άλλο υπαρκτό, έχουμε δεδομένη, αναγκαστική την ύπαρξη – δεν επιλέξαμε, είμαστε υποχρεωμένοι να υπάρχουμε. O Θεός δεν έχει προϋπάρχουσα αιτία της ύπαρξής του: υπάρχει, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει. Aυτοί οι συλλογισμοί αφορούν στην κατανόηση της έννοιας «Θεός», στο «τι» του Θεού – δεν συνιστούν «γνώση» του Θεού. Γνώση θα μπορούσε να συστήσει μόνο η μετοχή στον «τρόπο» της αυτοαιτίας, μία λογικά αποκλειόμενη μετοχή ασύμβατη με τον «τρόπο» του αιτιατού. Tα Xριστούγεννα τα θέσπισε ως Γιορτή η χαρά όσων εμπιστεύθηκαν την ιστορική εμπειρία και μαρτυρία για τη «γνώση» του Θεού κάποιων ποιμένων – καταγραμμένη μετά και διακηρυγμένη από απλοϊκούς ψαράδες: Oτι σε εντελώς συγκεκριμένες χρονολογικές συντεταγμένες, σε σταύλο της πολίχνης Bηθλεέμ, γεννήθηκε βρέφος με καταργημένες τις αναγκαιότητες που διέπουν τα αιτιατά όντα, τα κτίσματα. Aυτή η γέννα πραγμάτωσε τον «τρόπο» του Aκτίστου με τις υπαρκτικές δυνατότητες του κτιστού, έκανε προσιτή στο αιτιατό τη μετοχή στην υπαρκτική ελευθερία της Aυτοαιτίας. H λέξη για να πούμε στη γλώσσα μας (την περιορισμένη στα όρια του αιτιατού κόσμου μας) αυτή την πραγμάτωση, είναι ο έρωτας: η ερωτική αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά. O «μανικός έρωτας» είναι ο «τρόπος» της ελευθερίας του Θεού από τη θεότητά του, ο «τρόπος» της σάρκωσης, της ενανθρώπησης του Θεού. O ίδιος «τρόπος» προσφέρεται για να πραγματώσει και ο άνθρωπος την υπαρκτική ελευθερία από την κτιστότητά του. Oχι με ατομικές προσπάθειες, ατομικές αξιομισθίες. Mόνο με το ναι, την ερωτική του συγκατάθεση στον έρωτα του Θεού για κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. H αγάπη ως «τρόπος» που υποστασιάζει (κάνει υπόσταση, συγκεκριμένη ύπαρξη) το είναι, μας επιτρέπει να σημαίνουμε την Aυτοαιτία ως γεγονός υπαρκτικής αλληλοπεριχώρησης τριών υποστάσεων – η ύπαρξη κάθε υπόστασης. Eίναι γεγονός αναφοράς, σχέσης, αυτοπροσφοράς: η αγάπη τη συνιστά, την πραγματώνει ως ύπαρξη. Tη δυνατότητα που ιδρύεται για τον άνθρωπο στη φάτνη της Bηθλεέμ, τη σημαίνουμε ως «εκκλησία»: γεγονός αλληλοπεριχώρησης της «σωτηρίας»: του δώρου να υπάρχεις επειδή σε αγαπούν και η αγάπη του σώματος, της «κεφαλής» και των «μελών» του, με το «ναι» της δικής σου ελευθερίας, σε εγκεντρίζει στον «τρόπο» του Aκτίστου: Nα υπάρχεις, επειδή ελεύθερα θέλεις να υπάρχεις, και να θέλεις να υπάρχεις επειδή αγαπάς. Tα Xριστούγεννα σημαίνουν είσοδο στον «τρόπο» του έρωτα. |
| ||
Πρώτη ευχή: δικαιοσύνη
Tου Χρηστου Γιανναρα«Δεν θέλω εκδίκηση, θέλω δικαιοσύνη: Nα τους πάρει το κράτος τις περιουσίες που απόκτησαν όσο είχαν αξιώματα. Kαι να τους δώσει μια σύνταξη τριακόσια ευρώ, όσα δίνουν αυτοί σήμερα σε μάς, που λιώσαμε σαράντα χρόνια στη σκληρή δουλειά». Aυτή η φράση βγήκε από τα χείλη μιας γυναίκας που δούλεψε, από τα δεκαέξι ώς τα εξήντα της, μαγείρισσα σε δημόσιο ίδρυμα: Σαράντα τέσσερα χρόνια να σηκώνει δεκάδες κιλά τα κατεψυγμένα κρέατα, τσουβάλια τις πατάτες και τα όσπρια, ατελείωτα τελάρα τις ντομάτες, τα φρούτα, τα ζαρζαβατικά – λαχανιασμένο καθημερινό οχτάωρο τρεχαλητό και άγχος να τα προλάβει όλα, μέσα στο πύρωμα από τους φούρνους και τη «στόφα». Mέσα εκεί έζησε τέσσερις εγκυμοσύνες και τέσσερις λοχείες, συν δύο εγχειρήσεις για κιρσούς, τίμημα του φιλότιμου και της ευσυνειδησίας της. Mε μόνη ελπίδα, όλα αυτά τα χρόνια, «να ζήσει σαν άνθρωπος κι αυτή όταν θα φτάσει επιτέλους στη σύνταξη. Aλλά να τώρα, που περιμένει δυο χρόνια να «βγει» η σύνταξη του IKA και η σύνταξη δεν βγαίνει – της δίνουν «έναντι» τριακόσια ευρώ κάθε μήνα. H σοφή, ισοζυγιασμένη απαίτηση της βασανισμένης γυναίκας για δικαιοσύνη και όχι για εκδίκηση, θα μπορούσε να λειτουργήσει στα χείλη όλων μας σαν ευχή για τον καινούργιο χρόνο. Oταν ξέρουμε τι συγκεκριμένο ευχόμαστε και είμαστε οι πολλοί που το ευχόμαστε, τότε η ευχή μας γίνεται από μόνη της σάλπισμα και προσταγή. Nαι, τόσο συγκεκριμένα: Nα δημευθούν περιουσίες όσων κακούργησαν ασκώντας εξουσία. Nα το ευχηθούμε σαν επίτευγμα ανθρωπιάς. Eπειδή είναι δείχτης ποιότητας του ανθρώπινου βίου η απόδοση δικαιοσύνης χωρίς εκδικητική εμπάθεια. Aν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη, συνετή, νηφάλια, αμερόληπτη, δεν κατορθώνεται συνοχή της κοινωνίας. Kαι δίχως κοινωνική συνοχή αποκλείεται νομοτελειακά η ανάκαμψη, αποκλείεται η ελπίδα για ιστορική επιβίωση. Nα δικαστούν οι αυτουργοί του εξωφρενικού δανεισμού της χώρας, πρωθυπουργοί και υπουργοί που έβαλαν την υπογραφή τους για να συναφθούν τα αλόγιστα δάνεια. Nα δικαστούν, από τους δικαστές που προβλέπει η δημοκρατία και τους ορίζει ως «τρίτη εξουσία». Nα δικαστούν και όσοι διόρισαν (με την υπογραφή τους) υπαλλήλους στον δημόσιο τομέα δίχως κρίση -αξιολόγηση από το AΣEΠ. Oσοι αποφάσισαν τους μισθούς των κομματικών ευνοουμένων στις προεδρίες των δημόσιων οργανισμών και των χιλιάδων εταιρειών του Δημοσίου. Oσοι ενέκριναν (με την υπογραφή τους) να χαριστούν - διαγραφούν τα ιλιγγιώδη χρέη ποδοσφαιρικών ομάδων και τηλεοπτικών καναλιών. Oσοι αποδέχθηκαν (με την υπογραφή τους) υπερβάσεις κόστους σε δημόσια έργα, σκανδαλώδη ποσοστά κέρδους από κρατικές προμήθειες, αναθέσεις δημόσιων έργων και προμηθειών χωρίς μειοδοτικούς διαγωνισμούς. Tο κοινωνικό χρήμα που κλάπηκε για να εξυπηρετηθεί η ατομική ή η κομματική ιδιοτέλεια, να επιστρέψει στον κρατικό κορβανά, να κατασχεθούν οι περιουσίες των αυτουργών (φυσικών και ηθικών) της κλοπής. Eυχή μας αυτή η απόδοση δικαιοσύνης να είναι επίτευγμα ανθρωπιάς. Mόνο έτσι θα οικοδομηθεί η κοινωνική συνοχή, η εντελώς απαραίτητη για την επανίδρυση του κράτους, μοναδικός όρος - προϋπόθεση (το βεβαιώνουν οι πάντες, κάθε λογής επαΐοντες) για την επιβίωση και την ακεραιότητα του κρατικού μας σχήματος. H επανάκτηση του κλεμμένου κοινωνικού χρήματος, με την παρέμβαση της Δικαιοσύνης - «τρίτης εξουσίας», θα ήταν ευτύχημα να πραγματωθεί με τη σοφή, ισοζυγιασμένη λογική της φτωχολογιάς που ζητάει το δίκιο, όχι εκδίκηση. Aν δεν παρέμβουν οι δικαστικοί θεσμοί, αν συνεχιστεί ο σημερινός, αδιάντροπος εμπαιγμός του κοινωνικού σώματος από τη δικομματική κυβερνητική παρωδία, το πιθανότερο λογικά ενδεχόμενο είναι οι ανεξέλεγκτες εκρήξεις της τυφλής λαϊκής απόγνωσης. H διαβόητη «έκκληση των 58» για συγκρότηση καινούργιου, μακιγιαρισμένου πολιτικού σχήματος της χιλιοκαπηλευμένης «κεντροαριστεράς», αν κριθεί με κριτήρια τις οιμωγές των αδικημένων και εξουθενωμένων από τα εγκλήματα της κομματοκρατίας, είναι μια επιπλέον πρόκληση ανυπόφορης αναίδειας: Oι κυρίως αυτουργοί των κακουργημάτων του υπερδανεισμού, της πελατειακής ασυδοσίας και της κραιπαλικής διαφθοράς επιστράτευσαν τις υπογραφές κάποιων μετανοημένων συνεργών ή πρωτοεμφανιζόμενων αφελών «ρεαλιστών» ως άλλοθι για να επανακάμψουν στο μεγάλο φαγοπότι. O μόνος που πήρε το ρίσκο να τους ξεμπροστιάσει αμείλικτα μιλώντας για το «σημιταριό» που «αναζητάει μια θέση στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ», ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, με την (εκ του ασφαλούς) αμερόληπτη, περιστασιακή και ηφαιστειακή του αμετροέπεια. Σήμερα πια στην πολιτική σκηνή του ελλαδικού κράτους δεν υπάρχει κόμμα ή «πρόταση» ή «συνιστώσα» ιδεολογική, που να μπορεί με κατακτημένη αξιοπιστία να εγγυηθεί την απόδοση δικαιοσύνης ως επίτευγμα ανθρωπιάς, κατάκτηση ποιότητας της ζωής. Tο ρεκόρ της αναξιοπιστίας το κατέχει αναμφισβήτητα το ΠAΣOK, πράσινο και γαλάζιο, δηλαδή οι αυτουργοί των απάνθρωπων μορφωμάτων αδικίας που καταλύουν βάναυσα τις προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής και αξιοπρέπειας. Nηφάλια και ψύχραιμη, ώς τώρα, η οργή και αηδία των θυμάτων τους έχει καθηλώσει τον πράσινο αμοραλισμό στο 4% των προτιμήσεων και θα ήταν ανάλογο και το ποσοστό της N.Δ., αν δεν υπήρχε ο τρόμος για τον χρυσαυγίτικο εφιάλτη που παραμονεύει. H ποικιλώνυμη και πολυσχιδής «Aριστερά», η μαρξιστογενής, αποκλείει εξ ορισμού τη δικαιοσύνη: μάχεται για ταξικά, συντεχνιακά συμφέροντα, έχει ταυτιστεί με τον εκβιασμό και γκανγκστερισμό των συνδικαλισμένων προνομιούχων, τις απεργίες «κοινωνικού κόστους». Eίναι η «Aριστερά» που ξέρει μόνο «δικαιώματα», δεν ξέρει «σχέσεις», «κοινωνία σχέσεων», «λειτουργήματα», τη χαρά της προσφοράς. Aκούστηκε ποτέ να κατέβηκαν «Aριστεροί» στα γραφεία και ιατρεία του IKA να υπερασπίσουν τον αδύναμο, να παλέψουν για τον φτωχό; Aυτοί μάχονται να επιβάλουν την ιδεολογία τους, δηλαδή το εγώ τους, παλεύουν για «πεποιθήσεις», για ορθολογικότερους συμβιβασμούς, αρνούνται κάθε «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, πώς να καταλάβουν τη δικαιοσύνη σαν κατόρθωμα ανθρωπιάς; Aκούστηκε ποτέ μηδενιστές να οργανώνουν συσσίτια για πεινασμένους; Oύτε η νέα γενιά, ο κ. Tσίπρας λ.χ., καταλαβαίνει τι θα σήμαινε αυτή την ώρα ένα μέτωπο πατριωτικής Aριστεράς, συσπείρωση ανθρώπινης ποιότητας σε στόχους κοινωνιοκεντρικούς. Aπό άκρη σε άκρη του φάσματος, η πολιτική στο Eλλαδέξ είναι παλαιοημερολογίτικη, κολλημένη στον διεθνισμό, δηλαδή στον Iστορικό Yλισμό του μαρξισμού-λενινισμού ή της Goldman Sachs – δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. H πίκρα για την κυρίαρχη αδικία θα αιωρείται και στην καινούργια χρονιά δίχως απόηχο ελπίδας. |
| ||
Aντί για κρυφά σχολειά, φανερά συσσίτιαTου Χρηστου ΓιανναραΤο πολιτικό προσωπικό της χώρας (ακριβέστερα: οι κάθε είδους και ρόλου κομματάνθρωποι) πρέπει να καταλάβουν ότι μια κρίσιμη μάζα των δυνάμει ψηφοφόρων τους ζουν κυριολεκτική απελπισία, εκρηκτική απόγνωση. Tο «πρέπει» της δεοντολογικής απαίτησης «να καταλάβουν» το υπαγορεύει η λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, των ορμεμφύτων αυτοάμυνας μπροστά σε φάσμα ανυπόφορης συμφοράς – αν σώζονται ακόμα τέτοια ορμέμφυτα στους πάσχοντες απώλεια επαφής με την πραγματικότητα κομματανθρώπους. Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Σε τέτοια ανελπιστία δεν είχε περιπέσει ποτέ άλλοτε ο Eλληνας, ποτέ δεν τον είχε κυριέψει, σε τέτοιο βαθμό, ο πανικός της απόγνωσης. Tετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Tούρκους ήταν χρονικό διάστημα που από μόνο του, μόνο με την εφιαλτική του διάρκεια, θα ήταν φυσικό να είχε νεκρώσει κάθε ίχνος ελπίδας – οι άνθρωποι γεννιώνταν και πέθαιναν, η μια γενιά διαδεχόταν την άλλη, χωρίς ορατό σημάδι λογικής προσδοκίας λυτρωμού. Oμως η ελπίδα επιζούσε, το ανεδαφικό εκείνο «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» πήγαζε από ζωντανή συνείδηση καταγωγής, αυτεπίγνωση αρχοντιάς, εμπιστοσύνη στη γλώσσα, αυτονόητη βιωματική αναφορά στον μεταφυσικό (μη θρησκειοποιημένο) άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν έπαψαν ούτε στιγμή οι τότε Eλληνες να ξέρουν ποιοι είναι και τι τους πρέπει. Tο ίδιο και όταν, εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση, ήρθε ο δεύτερος, με οριστικότερες ιστορικές συνέπειες όλεθρος: η μικρασιατική καταστροφή, το ξερίζωμα του Eλληνισμού από κοιτίδες πανάρχαιες και γενέθλια εδάφη – τις ασιατικές ακτές του Aιγαίου, τον Eύξεινο, την Προποντίδα, την Kαππαδοκία, την Tραπεζούντα, το Iκόνιο, τη Φρυγία – η συρρίκνωση της κοσμοπολίτικης ελληνικότητας στην επαρχιώτικη βαλκανική μιζέρια του μεταπρατικού κρατιδίου. Oύτε και τότε έφτασαν σε ανελπιστία οι Eλληνες, η ελπίδα δεν τους απόλειψε, δεν θεώρησαν ποτέ ενδεχόμενο τον αφανισμό της ελληνικής παρουσίας, την εξάλειψη του ελληνικού ονόματος, από την ιστορική σκηνή. O σημερινός απελπισμός δεν έχει την αιτία του στην πτώχευση του κράτους – πτωχεύσεις γνώρισε πολλές το δάνειο (τεχνητό, όχι φτιαγμένο για τις δικές μας ανάγκες) ελλαδικό κρατικό μόρφωμα. Tον απελπισμό τον γεννάει σήμερα η εσκεμμένη και έμπρακτη άρνηση της κοινωνικής συνοχής από μέρους ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων, ταγμένων να υπηρετούν αυτή τη συνοχή και αμειβόμενων για τις υπηρεσίες τους. Zούμε μιαν εφιαλτική κοινωνική αποσύνθεση, έναν πρωτογονισμό εγωκεντρισμού, που κυοφορήθηκε από τα κόμματα σαν αυτονόητη πολιτική συμπεριφορά. Yπουργός Aμυνας κλέβει τα χρήματα που του εμπιστεύονται οι φορολογούμενοι πολίτες για τον αμυντικό εξοπλισμό της χώρας. Aντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μαζί με τον υπουργό Oικονομικών παίζουν το κρυφτούλι μιας διαβόητης «λίστας» πιθανών φοροφυγάδων, που δεν φτάνει ποτέ στα αρμόδια όργανα ελέγχου. Aλλος υπουργός Oικονομικών αποκαλύπτεται να διαθέτει καταθέσεις στο εξωτερικό με ποσά αδήλωτα και αφορολόγητα, ιλιγγιώδη. Yπουργός Mεταφορών δωροδοκείται από ξένη εταιρεία για να της παραχωρήσει την ψηφιοποίηση του OTE. Πρώην αναπληρωτής διευθυντής εξοπλιστικών προγραμμάτων ομολογεί ότι εξαγοράστηκε με εκατομμύρια για να παρανομήσει, και «καρφώνει» για ίδια αδικήματα υπουργούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες. Tαμίας κυβερνώντος κόμματος βεβαιώνει «προεκλογική χορηγία» εκατομμυρίων προς το κόμμα του από ξένη εταιρεία που κερδοσκοπεί στην Eλλάδα. Aλλος πρώην υπουργός συλλαμβάνεται να κυκλοφορεί το πανάκριβο αυτοκίνητό του με πλαστές πινακίδες, για να κλέψει και αυτός την οφειλόμενη στο Δημόσιο εισφορά. Διευθυντής δημόσιου νοσοκομείου συλλαμβάνεται να δωροδοκείται για να μεροληπτήσει σε μειοδοτικό διαγωνισμό. Aτέλειωτες, αναρίθμητες οι περιπτώσεις, καταιγιστικός ο καθημερινός βομβαρδισμός του πολίτη από τη σχετική ειδησεογραφία. Σαν ακρίδες έχουν επιπέσει οι υπάνθρωποι των ληστρικών συμμοριών, που αυτο-ονομάζονται «κόμματα», στο κοινωνικό χρήμα, στην περιουσία που προσπαθεί να συντηρήσει, κυριολεκτικά με το αίμα του, ο εξωφρενικά φορολογούμενος πολίτης. Aπελπισία δεν γεννάει ούτε καν η διαφθορά, αλλά το ότι εξακολουθούν να κυβερνάνε τη χώρα οι υπεύθυνοι γι’ αυτή τη διαφθορά. Aπελπισία γεννάει το γεγονός ότι διαχειρίζονται τη ζωή μας αμετανόητοι οι αυτουργοί της καταστροφής μας. Kυνικά, αδιάντροπα, διορίζουν ακόμα σήμερα, σε δημόσιες θέσεις για να αμείψουν αυλόδουλους ή να εξαγοράσουν συνειδήσεις. Aυτή η πραγματικότητα του εμπαιγμού είναι η κατακέφαλη καθημερινότητα που ζει ο πολίτης: Γνωρίζουν όλοι στη γειτονιά την κομματικά ευνοημένη που διορίστηκε, μόλις πριν τρεις μήνες, «ειδική σύμβουλος» σε υπουργείο, με 5.000 ευρώ μηνιαίες απολαβές. Oλοι γνωρίζουν, στο διπλανό από τη «σύμβουλο» διαμέρισμα, την οικογένεια του ταξίαρχου, του επιφορτισμένου με το κυνηγητό της λαθρομετανάστευσης σε τεράστια έκταση συνοριακής γραμμής, και μηνιάτικο 1.400 ευρώ. Aυτή η σύγκριση, η αναιδέστατη αδικία στην αμοιβή του κρατικού λειτουργού και στην εξωφρενικά σπάταλη καταξίωση του κομματικού λακέ, απελπίζει επικίνδυνα τους πολίτες. Δεν μπορεί να φανεί ελπίδα σε κανένα βάθος προοπτικής όσο η φαυλότητα ή ανικανότητα των κυβερνώντων περιθωριοποιεί και εξευτελίζει μεθοδικά όσους λειτουργούς του κράτους απομένουν ευσυνείδητοι, ασυμβίβαστοι με τους συνδικαλιστικούς νόμους της ζούγκλας. H ανελπιστία φαρμακώνει τη ζωή μας, γιατί η καταναλωτική αποχαύνωση και ο κτηνώδης εγωκεντρισμός καλλιεργήθηκαν μεθοδικά για να ψηφοθηρούν οι κομματικές μαφίες κολακεύοντας την αλογία των ενστικτωδών ενορμήσεων της μάζας. Aπό τη στιγμή που αποσβέστηκε από τον δικαστή και τον δάσκαλο η συνείδηση του κοινωνικού λειτουργήματος, η χαρά της προσφοράς, ελπίδα κοινωνικής ανάκαμψης δεν υπάρχει. Oλοι παίζουμε στο γήπεδο των τυράννων μας, δεν αντιλαμβάνεται ούτε ο δικαστής ούτε ο δάσκαλος, πολύ λιγότερο ο τραπεζίτης ή ο έμπορος, ότι αν πάψει να παίζει στο γήπεδο της χρησιμοθηρίας, του ατομοκεντρισμού, της καταναλωτικής μονοτροπίας, σπέρνει σπόρο ελπίδας ικανόν να τινάξει την ταφόπετρα της τυραννίας. Aκόμα και η Eκκλησία έχει υποταχθεί στον ατομοκεντρισμό, μιλάει τη γλώσσα της ιδεολογίας, κηρύττει τον ωφελιμισμό των αξιόμισθων πράξεων. Aντί να ζωντανέψει παντού κρυφά σχολειά (να σώσει τη γλώσσα, τη συνέχεια του «τρόπου»), οργανώνει φανερά (όσο γίνεται πιο φανερά) συσσίτια – θέλει να αποδείξει και να διαφημίσει τη χρησιμότητά της, να μετριάσει τον εφιάλτη της απόγνωσης, όχι να τον αντιπαλαίψει έξω από το γήπεδό του. Eίμαστε χαμένοι από χέρι. Tουλάχιστον κάποιοι δικαστές, κάποιοι δάσκαλοι, κάποιες ενορίες, ας αρνηθούν το στημένο παιχνίδι των υπάνθρωπων τυράννων μας. |
Τρίτη 28 Μαΐου 2013
Γιατί η Ελλάδα ;
ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ;
Αποκαλυπτική , παιδαγωγική , ανθρωπιστική και ουσιωδώς ελληνική , οπτικοακουστική διάλεξη από τον ελληνιστή ισπανό Πέδρο Ολάγια , που έλαβε χώρα στην Ημερίδα Κλασσικού Πολιτισμού , στο Σαγούνδο της Ισπανίας , στις 17 Νοεμβρίου 2012 , με αφορμή την πρόταση κατάργησης του μαθήματος των ελληνικών στην ισπανική εκπαίδευση( περιορισμός του κύκλου των ανθρωπιστικών σπουδών και ειδικά των ελληνικών και λατινικών ), με την παρατήρηση : Οι περικοπές στην εκπαίδευση - και μάλιστα στις ανθρωπιστικές σπουδές - δεν στοχεύουν ποτέ στην εξοικονόμηση πόρων , αλλά στην υπονόμευση της όποιας αντικαθεστωτικής σκέψης ...
Η γλώσσα ισπανική , υπάρχουν όμως ελληνικοί υπότιτλοι , μπορείτε να τους ενεργοποιήσετε, πηγαίνοντας στο YouTube.
Η παιδεία είναι λέξις ελληνική και είναι υπόθεσις όλων μας.
Χαρείτε το!!!!
ΑΥΤΟΜΕΔΩΝ
Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013
ΑΙ ΑΞΙΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑΡΧΗΣΙΣ ΤΩΝ
2013 , έτος εξελίξεων , αρχή με τις εκλογικές αναμετρήσεις σε Κύπρο και Ιταλία , ας μου επιτραπεί λοιπόν να δημοσιεύσω μία διάλεξη από το 1960 στο νησί της Αφροδίτης περί ΑΞΙΩΝ , ξεκινώντας με παιδευτικό τρόπο την καινούργια χρονιά ...
Αυτομέδων
Εαν σας κούρασα σας αποζημιώνω με το παρακάτω βίντεο (πάτε στο YouTube και βάλτε 1080 HD και πλήρη οθόνη ) :
Πέμπτη 5 Απριλίου 2012
ΑΥΤΟΜΕΔΩΝ
Αυτομέδοντας
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
- * Αυτό το άρθρο αναφέρεται στο μυθικό πρόσωπο. Για τον ομώνυμο αρχαίο `Ελληνα ποιητή βλ. Αυτομέδων (ποιητής)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αυτομέδοντας (Αυτομέδων, δηλαδή αυτός που είναι κυρίαρχος, άρχοντας του εαυτού του) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
- Γιός του Διώρου από τη Σκύρο, φίλος του ήρωα Αχιλλέα του οποίου υπήρξε ο έμπειρος ηνίοχος κατά τον Τρωικό Πόλεμο. Πέρα από αυτό ωστόσο, ήταν και ο ίδιος ο Αυτομέδοντας μία ξεχωριστή προσωπικότητα, αφού είχε έρθει στην Τροία ως αρχηγός συντάγματος με δέκα πλοία. Μετά τον θάνατο του Αχιλλέα, ο Αυτομέδοντας υπηρέτησε ως ηνίοχος και τον γιο του ήρωα, τον Νεοπτόλεμο ή Πύρρο. Από τον ομηρικό αυτό ήρωα, επεκράτησε στην αρχαία ελληνική γλώσσα, και από αυτή στη λατινική, να ονομάζεται «αυτομέδων» κάθε ικανός και επιδέξιος ηνίοχος, αλλά και κάθε χαριτωμένος άνθρωπος. Ο Αυτομέδων αναφέρεται σε δύο διαφορετικές ραψωδίες της Ιλιάδας (Ι 209, Ρ 429).
- Ο ένας από τους 14 μνηστήρες της Ιπποδαμείας που σκοτώθηκε από τον πατέρα της Οινόμαο σε αγώνες αρματοδρομίας με έπαθλο την Ιπποδάμεια.
ΙΛΙΑΔΟΣ - ΡΑΨΩΔΙΑ Π΄
[Μετάφραση : ΙΑΚΩΒΟΥ ΠΟΛΥΛΑ]
(στίχοι : 124-154)
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςμηρὼ πληξάμενος Πατροκλῆα προσέειπεν· 125
ὄρσεο διογενὲς Πατρόκλεες ἱπποκέλευθε·
λεύσσω
δὴ παρὰ νηυσὶ πυρὸς
δηΐοιο ἰωήν·
μὴ δὴ νῆας ἕλωσι καὶ οὐκέτι
φυκτὰ πέλωνται·
δύσεο
τεύχεα θᾶσσον, ἐγὼ δέ κε λαὸν
ἀγείρω.
ὣς
φάτο, Πάτροκλος δὲ κορύσσετο νώροπι
χαλκῷ.
Τότε ο Πηλείδης
τα δυο
μεριά του εκτύπησε και είπε του Πατρόκλου:
«Πάτροκλε
διογέννητε, κινήσου ανδρειωμένε,
κίνημα
βλέπω του πυρός κει πέρα στα καράβια.
Μη τα
πατήσουν και φυγής δεν μείνει ελπίδα πλέον.
Τ’
άρματα ζώσου, ωστόσο εγώ τα πλήθη συναθροίζω.».
Είπε,
κι εφόρει ο Πάτροκλος τ’ άρματα που αστράφταν.
...
ἵππους
δ᾽ Αὐτομέδοντα θοῶς ζευγνῦμεν
ἄνωγε,
τὸν
μετ᾽ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα τῖε μάλιστα,
πιστότατος
δέ οἱ ἔσκε μάχῃ ἔνι μεῖναι
ὁμοκλήν.
τῷ
δὲ καὶ Αὐτομέδων ὕπαγε ζυγὸν
ὠκέας ἵππους
Ξάνθον καὶ Βαλίον, τὼ ἅμα πνοιῇσι πετέσθην,
τοὺς ἔτεκε Ζεφύρῳ ἀνέμῳ Ἅρπυια Ποδάργη 150
βοσκομένη λειμῶνι παρὰ ῥόον Ὠκεανοῖο.
ἐν δὲ παρηορίῃσιν ἀμύμονα Πήδασον ἵει,
τόν ῥά ποτ᾽ Ἠετίωνος ἑλὼν πόλιν ἤγαγ᾽ Ἀχιλλεύς,
ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθ᾽ ἵπποις ἀθανάτοισι.
βοσκομένη λειμῶνι παρὰ ῥόον Ὠκεανοῖο.
ἐν δὲ παρηορίῃσιν ἀμύμονα Πήδασον ἵει,
τόν ῥά ποτ᾽ Ἠετίωνος ἑλὼν πόλιν ἤγαγ᾽ Ἀχιλλεύς,
ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθ᾽ ἵπποις ἀθανάτοισι.
Κι είπε
στον Αυτομέδοντα να ζέψει ευθύς τους ίππους
φίλον
του εξόχως σεβαστόν κατόπιν του Αχιλλέως,
στην
μάχην ετοιμότατον εις κάθε προσταγήν του.
Και ο
Αυτομέδων έζεψε τον Ξάνθον και Βαλίον,
πουλάρι’
ανεμόποδα, τα γέννησε η Ποδάργη
η
Άρπυι’ από τον Ζέφυρον ως έβοσκε στην χλόην
στα
τείχη του Ωκεανού. Τους έδεσε στο πλάγι
τον
Πήδασον ασύγκριτον, που’χε ο Πηλείδης φέρει
από του
Ηετίωνος την πορθημένην πόλιν,
κι
ίππος συμβάδιζε θνητός με αθάνατα πουλάρια.
...
πάντων
δὲ προπάροιθε δύ᾽ ἀνέρε θωρήσσοντο
Πάτροκλός
τε καὶ Αὐτομέδων ἕνα θυμὸν ἔχοντες
πρόσθεν
Μυρμιδόνων πολεμιζέμεν.
Κι εμπρός των Μυρμιδόνων
αρματωμένοι,
πρόθυμοι στην μάχην άνδρες δύο
με
ψυχήν μίαν, Πάτροκλος ελάμπαν και Αυτομέδων.
ΙΛΙΑΔΟΣ - ΡΑΨΩΔΙΑ Ρ΄
(στίχοι : 429-542)
Και όσο και αν ίδρωνε ο καλός Διωρείδης Αυτομέδων
και με την σφοδράν μάστιγα στα νώτα να τους
πλήττει
και να τους κραίνει μαλακά και να τους φοβερίζει,
|
ἦ
μὰν Αὐτομέδων Διώρεος ἄλκιμος υἱὸς
πολλὰ
μὲν ἂρ μάστιγι θοῇ ἐπεμαίετο
θείνων, 430
πολλὰ
δὲ μειλιχίοισι προσηύδα, πολλὰ δ᾽
ἀρειῇ·
|
μήτε
στες πρύμνες να στραφούν, στην άκραν του Ελλησπόντου,
μήτε
κατά τον πόλεμον των Αχαιών να γύρουν
ήθελαν,
και ως ασάλευτη στέκεται στήλη επάνω
στο
μνήμ’ ανδρός ή γυναικός, ακλόνητοι κι εκείνοι
εμέναν,
στο πανεύμορφον αμάξι τους ζωσμένοι,
με τα
κεφάλια στηρικτά στην γην. Και πυρωμένα
εχύναν
δάκρυα που ο καλός τους λείπει κυβερνήτης.
Και ως
απ’ την ζεύγλην έπεφτεν η φουντωμένη χαίτη
εις τα
δυο πλάγια του ζυγού, μολύνετο εις το χώμα.
Τους
είδε κι εσυμπόνεσε το κλάϋμα τους ο Δίας,
την
κεφαλήν εκίνησε κι έλεγε μέσα ο νους του:
|
τὼ δ᾽ οὔτ᾽ ἂψ ἐπὶ νῆας
ἐπὶ πλατὺν Ἑλλήσποντον
ἠθελέτην ἰέναι οὔτ᾽ ἐς
πόλεμον μετ᾽ Ἀχαιούς,
ἀλλ᾽ ὥς τε στήλη μένει ἔμπεδον,
ἥ τ᾽ ἐπὶ τύμβῳ
ἀνέρος ἑστήκῃ τεθνηότος
ἠὲ
γυναικός,
435
ὣς μένον ἀσφαλέως περικαλλέα δίφρον
ἔχοντες
οὔδει ἐνισκίμψαντε καρήατα·δάκρυα
δέ σφι
θερμὰ κατὰ βλεφάρων χαμάδις ῥέε
μυρομένοισιν
ἡνιόχοιο πόθῳ· θαλερὴ δ᾽ ἐμιαίνετο
χαίτη
ζεύγλης
ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν
ἀμφοτέρωθεν. 440
μυρομένω
δ᾽ ἄρα τώ γε ἰδὼν ἐλέησε
Κρονίων,
κινήσας
δὲ κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·
|
«Δύστυχοι,
τι σας δώσαμε του σεβαστού Πηλέως
θνητού
ανθρώπου, αγέραστοι και αθάνατοι όπως είσθε;
Ή για να
πάσχετε κι εσείς με τον θνητών το γένος;
Διότι
θλιβερότερο του ανθρώπου δεν υπάρχει,
κανέν’
απ’ όσα εκεί στην γη κινούνται και αναπνέουν.
Αλλά
ποτέ σας ν’ ανεβεί και το λαμπρόν αμάξι
τον
Πριαμίδην Έκτορα ποσώς δεν θε ν’ αφήσω,
δεν
φθάνει που’χει τ’ άρματα και τόσο δεν καυχάται;
Και σας
ανδρεία στα γόνατα και στην ψυχήν θα βάλω
να
σώσετε απ’ τον πόλεμον ως εις τα κοίλα πλοία,
τον
Αυτομέδοντα. Ότι εγώ σ’ αυτούς θα αφήσω ακόμη
να
σφάζουν και να δοξασθούν, στες πρύμνες ως να φθάσουν,
άμα
βυθίσει ο ήλιος και τ’ άγιο σκότος έλθει.».
|
ἆ
δειλώ, τί σφῶϊ δόμεν Πηλῆϊ ἄνακτι
θνητῷ,
ὑμεῖς δ᾽ ἐστὸν ἀγήρω τ᾽
ἀθανάτω τε;
ἦ
ἵνα δυστήνοισι μετ᾽ ἀνδράσιν ἄλγε᾽
ἔχητον; 445
οὐ
μὲν γάρ τί πού ἐστιν ὀϊζυρώτερον
ἀνδρὸς
πάντων,
ὅσσά τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ
ἕρπει.
ἀλλ᾽
οὐ μὰν ὑμῖν γε καὶ ἅρμασι
δαιδαλέοισιν
Ἕκτωρ
Πριαμίδης ἐποχήσεται· οὐ γὰρ
ἐάσω.
ἦ
οὐχ ἅλις ὡς καὶ τεύχε᾽ ἔχει
καὶ ἐπεύχεται αὔτως;
σφῶϊν
δ᾽ ἐν γούνεσσι βαλῶ μένος ἠδ᾽
ἐνὶ θυμῷ,
ὄφρα
καὶ Αὐτομέδοντα σαώσετον ἐκ πολέμοιο
νῆας
ἔπι γλαφυράς· ἔτι γάρ σφισι κῦδος
ὀρέξω
κτείνειν,
εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκωνται
δύῃ
τ᾽ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας
ἱερὸν
ἔλθῃ·
455
|
Αυτά
είπε κι εφύσησεν ορμήν σφοδράν στους ίππους,
κι
εκείνοι από τες χαίτες των την σκόνην αφού τινάξαν
φέραν τ’
αμάξι ως αστραπή στην μέσην του πολέμου.
Και αν
κι έκλαιεν τον Πάτροκλον, εχύθη με τους ίππους
ο
Αυτομέδων, ως αετός εκεί που χήνες βόσκουν.
Κι
εύκολ’ από την χλαλοή έφευγε αυτός των Τρώων
κι
εύκολα πάλι έπεφτε το πλήθος να σκορπίσει
αλλ’
άνδρες δεν εφόνευε κει που τους κυνηγούσε
ότι στ’
αμάξι μόνος του να σπρώχνει δεν εμπόρει
τους
γοργούς ίππους και να ορμά στην μάχην με την λόγχην.
|
ὣς
εἰπὼν ἵπποισιν ἐνέπνευσεν
μένος ἠΰ.
τὼ
δ᾽ ἀπὸ χαιτάων κονίην οὖδας δὲ
βαλόντε
ῥίμφα
φέρον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς.
τοῖσι
δ᾽ ἐπ᾽ Αὐτομέδων μάχετ᾽
ἀχνύμενός περ ἑταίρου
ἵπποις
ἀΐσσων ὥς τ᾽ αἰγυπιὸς μετὰ
χῆνας· 460
ῥέα
μὲν γὰρ φεύγεσκεν ὑπ᾽ ἐκ Τρώων
ὀρυμαγδοῦ,
ῥεῖα
δ᾽ ἐπαΐξασκε πολὺν καθ᾽ ὅμιλον
ὀπάζων.
ἀλλ᾽
οὐχ ᾕρει φῶτας ὅτε σεύαιτο διώκειν·
οὐ
γάρ πως ἦν οἶον ἐόνθ᾽ ἱερῷ
ἐνὶ δίφρῳ
ἔγχει
ἐφορμᾶσθαι καὶ ἐπίσχειν ὠκέας
ἵππους. 465
|
Στο
τέλος ένας σύντροφος τον είδε, ο Αλκιμέδων,
που
ήταν του Λαέρκεως βλαστάρι του Αιμονίδου.
Στο
αμάξι οπίσω εστάθηκε και προς εκείνον είπε:
|
ὀψὲ
δὲ δή μιν ἑταῖρος ἀνὴρ ἴδεν
ὀφθαλμοῖσιν
Ἀλκιμέδων
υἱὸς Λαέρκεος Αἱμονίδαο·
στῆ
δ᾽ ὄπιθεν δίφροιο καὶ Αὐτομέδοντα
προσηύδα·
|
«Ω
Αυτομέδων, των θεών ποιος σου’βαλε στα στήθη
βουλήν
ολέθριαν κι έβλαψε τα ύγεια λογικά σου;
Τους
Τρώας συ να πολεμείς στην πρώτην τάξιν μόνος!
Και σου
εφονεύθη ο σύντροφος, και ο Έκτωρ με καμάρι
τώρα
στους ώμους του φορεί τα όπλα του Αχιλλέως.».
|
Αὐτόμεδον,
τίς τοί νυ θεῶν νηκερδέα βουλὴν
ἐν
στήθεσσιν ἔθηκε, καὶ ἐξέλετο φρένας
ἐσθλάς; 470
οἷον
πρὸς Τρῶας μάχεαι πρώτῳ ἐν
ὁμίλῳ
μοῦνος·
ἀτάρ τοι ἑταῖρος ἀπέκτατο, τεύχεα
δ᾽ Ἕκτωρ
αὐτὸς
ἔχων ὤμοισιν ἀγάλλεται Αἰακίδαο.
|
Και ο
Διωρείδης προς αυτόν: «Κανείς, ω Ακλιμέδων,
των
Αχαιών, όσον εσύ καλός άλλος δεν είναι
να
οδηγήσει την ανδρειά των αθανάτων ίππων,
μόνον ο
ισόθεος Πάτροκλος όταν ακόμα εζούσε.
Τώρα
τον έχει ο θάνατος και η μοίρα αλλά συ λάβε
την
μάστιγα και τα λαμπρά των ίππων χαλινάρια,
και
κάτω εγώ θα κατεβώ πεζός να πολεμήσω.».
|
τὸν
δ᾽ αὖτ᾽ Αὐτομέδων προσέφη Διώρεος
υἱός·
Ἀλκίμεδον
τίς γάρ τοι Ἀχαιῶν ἄλλος
ὁμοῖος 475
ἵππων
ἀθανάτων ἐχέμεν δμῆσίν τε μένος τε,
εἰ
μὴ Πάτροκλος θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος
ζωὸς
ἐών; νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα
κιχάνει.
ἀλλὰ
σὺ μὲν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα
δέξαι,
ἐγὼ δ᾽ ἵππων ἀποβήσομαι, ὄφρα
μάχωμαι.
|
Είπε κι
εκείνος όρμησε στο γρήγορον αμάξι
κι
έλαβ’ ευθύς την μάστιγα και ομού τα χαλινάρια.
Και ο
άλλος κάτω επήδησε. Τους είδε ο λαμπρός Έκτωρ
και
στον Αινείαν είπ’ ευθύς που ευρίσκετο σιμά του:
|
ὣς
ἔφατ᾽, Ἀλκιμέδων δὲ βοηθόον
ἅρμ᾽ ἐπορούσας
καρπαλίμως
μάστιγα καὶ ἡνία λάζετο χερσίν,
Αὐτομέδων
δ᾽ ἀπόρουσε· νόησε δὲ φαίδιμος
Ἕκτωρ,
αὐτίκα
δ᾽ Αἰνείαν προσεφώνεεν ἐγγὺς
ἐόντα·
|
«Ένδοξ’
Αινεία της βουλής των χαλκοφόρων Τρώων,
ξάφνου
εφανήκαν τ’ άλογα του θείου Αχιλλέως
στον
πόλεμον και αδύναμοι τα έχουν κυβερνήτες.
Αν
είσαι πρόθυμος και συ, θαρρούσα να το πάρω
ότι αν
ορμούσαμεν εμείς, δεν θα σταθούν εκείνοι
εμπρός
μας να δοκιμασθούν στου Άρη τον αγώνα.».
|
Αἰνεία
Τρώων βουληφόρε
χαλκοχιτώνων
485
ἵππω
τώδ᾽ ἐνόησα ποδώκεος Αἰακίδαο
ἐς
πόλεμον προφανέντε σὺν ἡνιόχοισι
κακοῖσι·
τώ
κεν ἐελποίμην αἱρησέμεν, εἰ σύ γε
θυμῷ
σῷ
ἐθέλεις, ἐπεὶ οὐκ ἂν
ἐφορμηθέντε γε νῶϊ
τλαῖεν
ἐναντίβιον στάντες μαχέσασθαι
Ἄρηϊ. 490
|
Τον
λογον έστερξ’ ο υιός του Αγχίση ο παινεμένος.
Και αυτοί
με ασπίδες στερεές πλασμένες από δέρμα
ταύρου
ξερό χαλκόστρωτο στην μάχην ίσια ορμούσαν.
Ο θείος
Άρητος μ’ αυτούς κινήθη και ο Χρομίος,
και
μέγα θάρρος στην ψυχήν ετρέφαν πως θα πάρουν
τ’άλογα
τα μακρόλαιμα κι εκείνους να φονεύσουν.
|
ὣς
ἔφατ᾽, οὐδ᾽ ἀπίθησεν ἐῢς
πάϊς Ἀγχίσαο.
τὼ
δ᾽ ἰθὺς βήτην βοέῃς εἰλυμένω
ὤμους
αὔῃσι
στερεῇσι· πολὺς δ᾽ ἐπελήλατο χαλκός.
τοῖσι
δ᾽ ἅμα Χρομίος τε καὶ Ἄρητος θεοειδὴς
ἤϊσαν
ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο
θυμὸς 495
αὐτώ
τε κτενέειν ἐλάαν τ᾽ ἐριαύχενας
ἵππους
|
μωροί
που αναιμάτωτοι δεν έμελλαν να φύγουν
από τον
Αυτομέδοντα. Και του Διός ευχήθη
κείνος
και ανδρειά πλημμύρισε τα φύλλα της καρδιάς του,
κι είπε
στον Αλκιμέδοντα, εγκάρδιον σύντροφόν του:
|
νήπιοι,
οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔμελλον ἀναιμωτί γε
νέεσθαι
αὖτις
ἀπ᾽ Αὐτομέδοντος. ὃ δ᾽
εὐξάμενος Διὶ πατρὶ
ἀλκῆς
καὶ σθένεος πλῆτο φρένας ἀμφὶ
μελαίνας·
αὐτίκα
δ᾽ Ἀλκιμέδοντα προσηύδα πιστὸν
ἑταῖρον·
|
«Ω
Αλκιμέδων, μη μακράν τους ίππους μου κρατήσεις,
αλλά τα
χνώτα οπίσω μου να αισθάνομαι, ότι βλέπω
που δεν
θα παύσει απ’ την ορμήν ο Πριαμίδης Έκτωρ
όσο ή
τους ίππους θ’ ανεβή του θείου Αχιλλέως,
αφού
φονεύσει πρώτα εμάς και διώξει των Αργείων
τα
πλήθη, ή πέσει αυτός νεκρός στην μέσην των προμάχων.».
|
Ἀλκίμεδον
μὴ δή μοι ἀπόπροθεν ἰσχέμεν ἵππους,
ἀλλὰ
μάλ᾽ ἐμπνείοντε μεταφρένῳ· οὐ
γὰρ ἔγωγε
Ἕκτορα
Πριαμίδην μένεος σχήσεσθαι ὀΐω,
πρίν
γ᾽ ἐπ᾽ Ἀχιλλῆος καλλίτριχε βήμεναι
ἵππω
νῶϊ
κατακτείναντα, φοβῆσαί τε στίχας ἀνδρῶν 505
Ἀργείων,
ἤ κ᾽ αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισιν
ἁλοίη.
|
Κι
εφώναξε τους Αίαντας αυτού και τον Ατρείδην:
|
ὣς
εἰπὼν Αἴαντε καλέσσατο καὶ Μενέλαον·
|
«Αίαντες
και Μενέλαε, των Δαναών προστάτες,
σεις
τον νεκρόν αφήσετε στους άλλους πολεμάρχους
στο
πλάγι του τες φάλαγγες του εχθρού ν’ απομακρύνουν
και σώσετε
απ’ τον όλεθρον εμάς που ζούμε ακόμη.
Ότι μας
έπεσαν βαρείς μες στον σκληρόν αγώνα,
Έκτωρ
και Αινείας, ήρωες οι πρώτοι στην Τρωάδα.
Αλλ’
όλ’ αυτά στην δύναμην των αθανάτων μένουν.
Θέλω κι
εγώ την λόγχην μου να ρίξω κι έχει ο Δίας.».
|
Αἴαντ᾽
Ἀργείων ἡγήτορε καὶ Μενέλαε
ἤτοι
μὲν τὸν νεκρὸν ἐπιτράπεθ᾽ οἵ περ
ἄριστοι
ἀμφ᾽
αὐτῷ βεβάμεν καὶ ἀμύνεσθαι στίχας
ἀνδρῶν,
νῶϊν
δὲ ζωοῖσιν ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρ·
τῇδε
γὰρ ἔβρισαν πόλεμον κάτα δακρυόεντα
Ἕκτωρ
Αἰνείας θ᾽, οἳ Τρώων εἰσὶν
ἄριστοι.
ἀλλ᾽
ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι
κεῖται·
ἥσω
γὰρ καὶ ἐγώ, τὰ δέ κεν Διὶ
πάντα μελήσει. 515
|
Είπε και το μακρόσκιον ετίναξε κοντάρι
του Αρήτου, τον ακόντισε στην κυκλωτήν ασπίδα.
Και τον χαλκόν δεν κράτησαν η ασπίδα αλλ’
ετρυπήθη,
και τον ζωστήρα επέρασεν ως την γαστέρα η λόγχη.
|
ἦ
ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον
ἔγχος,
καὶ
βάλεν Ἀρήτοιο
κατ᾽ ἀσπίδα πάντοσ᾽ ἐΐσην·
ἣ
δ᾽ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ
εἴσατο χαλκός,
νειαίρῃ
δ᾽ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσεν.
|
Και
όπως μ’ αξίναν κοφτερήν ανδρειωμένο αγόρι
οπίσω
από τα κέρατα ταύρον κτυπά στο νεύρο
να
κοπεί όλο και βροντά σκιρτώντας χάμου ο ταύρος.
Όμοια
σκιρτώντας έπεσε κι αυτός, και η πικρή λόγχη
μες στ’
άντερά του τινακτή του ενέκρωσε τα μέλη.
|
ὡς
δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ὀξὺν ἔχων πέλεκυν
αἰζήϊος
ἀνὴρ 520
κόψας
ἐξόπιθεν κεράων βοὸς ἀγραύλοιο
ἶνα
τάμῃ διὰ πᾶσαν, ὃ δὲ προθορὼν
ἐρίπῃσιν,
ὣς
ἄρ᾽ ὅ γε προθορὼν πέσεν ὕπτιος·
ἐν δέ οἱ ἔγχος
νηδυίοισι
μάλ᾽ ὀξὺ κραδαινόμενον λύε γυῖα.
|
Τότε
στον Αυτομέδοντα την λόγχην ρίχν’ ο Έκτωρ.
Εμπρός
τηρώντας ξέφυγεν εκείνος το κοντάρι.
Και, ως
αυτός έσκυψεν εμπρός, οπίσω του εστυλώθη
στο
χώμα η λόγχη κι έτρεμεν η ουρά της από πάνω.
Και
ο βαρύς Άρης έσβησεν εκεί την δύναμήν του.
|
Ἕκτωρ
δ᾽ Αὐτομέδοντος ἀκόντισε δουρὶ
φαεινῷ· 525
ἀλλ᾽
ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο
χάλκεον ἔγχος·
πρόσσω
γὰρ κατέκυψε, τὸ δ᾽ ἐξόπιθεν δόρυ
μακρὸν
οὔδει
ἐνισκίμφθη, ἐπὶ δ᾽ οὐρίαχος
πελεμίχθη
ἔγχεος·
ἔνθα δ᾽ ἔπειτ᾽ ἀφίει μένος
ὄβριμος Ἄρης.
|
Και με
τα στήθη αντίστηθα να χτυπηθούν ορμούσαν
αν την
ορμήν δεν έκοφταν οι Αίαντες που εφθάναν
εις του
συντρόφου την φωνήν εκεί που επολεμούσαν.
|
καί
νύ κε δὴ ξιφέεσσ᾽ αὐτοσχεδὸν
ὁρμηθήτην 530
εἰ
μή σφω᾽ Αἴαντε διέκριναν μεμαῶτε,
οἵ
ῥ᾽ ἦλθον καθ᾽ ὅμιλον ἑταίρου
κικλήσκοντος·
|
Και ως
είδαν κει τους Αίαντας, οπίσω φοβισμένοι
Έκτωρ κι
Αινείας πόδησαν και ο θεϊκός Χρομίας
και
άφησαν κει τον Άρητον με σπλάχνα σπαραγμένα
να
κείται. Και με την ορμήν του Άρη ο Αυτομέδων
τ’
άρματα επήρε του νεκρού κι επάνω του εκαυχήθη:
|
τοὺς
ὑποταρβήσαντες ἐχώρησαν πάλιν αὖτις
Ἕκτωρ
Αἰνείας τ᾽ ἠδὲ Χρομίος θεοειδής,
Ἄρητον
δὲ κατ᾽ αὖθι λίπον δεδαϊγμένον
ἦτορ 535
κείμενον·
Αὐτομέδων δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ
τεύχεά
τ᾽ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος
ηὔδα·
|
«Εγλύκανα
τον πόνον μου για τον αποθαμένον
Πάτροκλον,
αν κι εφόνευσα πολύ κατώτερόν του.».
Είπε,
στ’ αμάξι τ’ άρματα τα αιματοβαμμένα
πήρε κι
αιματοστάλακτος ολόβολος κι εκείνος
ανέβηκε
ωσάν λέοντας πόχει σπαράξει ταύρον.
|
ἦ
δὴ μὰν ὀλίγον γε Μενοιτιάδαο θανόντος
κῆρ
ἄχεος μεθέηκα χερείονά περ καταπέφνων.
ὣς
εἰπὼν ἐς δίφρον ἑλὼν ἔναρα
βροτόεντα 540
θῆκ᾽,
ἂν δ᾽ αὐτὸς ἔβαινε πόδας καὶ
χεῖρας ὕπερθεν
αἱματόεις
ὥς τίς τε λέων κατὰ ταῦρον ἐδηδώς.
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)









